''Να ζεις,να αγαπάς και να μαθαίνεις'' Λεο Μπουσκάλια

" Όταν γελάς, κινδυνεύεις να περάσεις για χαζός¨ Και τι με αυτό ; οι χαζοί διασκεδάζουν πολύ!

"Όταν κλαίς, κινδυνεύεις να περάσεις για συναισθηματικός". Και βέβαια είμαι συναισθηματικός. Μου αρέσει. Τα δάκρυα βοηθάνε.

"Όταν ανοίγεσαι στον άλλο, κινδυνεύεις να μπλεχτείς" Ποιός λέει οτι το μπλέξιμο είναι κίνδυνος; Εγώ θέλω να μπλεχτώ.

¨Όταν εκδηλώνεις τα συναισθήματα σου, κινδυνεύεις να δείξεις τον πραγματικό σου εαυτό¨. Και τι άλλο έχω να δείξω;

¨Όταν εκθέτεις τις ιδέες και τα όνειρά σου μπροστά στους άλλους, κινδυνεύεις να χαρακτηριστείς αφελής¨ Α, μ έχουν χαρακτηρίσει πολύ χειρότερα από αυτό.

¨Όταν αγαπάς, κινδυνεύεις να μην στο ανταποδώσουν¨ Δεν αγαπώ για να μου το ανταποδώσουν.

¨Όταν ζεις, κινδυνεύεις να πεθάνεις¨ Είμαι έτοιμος για αυτό....

¨Όταν ελπίζεις, κινδυνεύεις να απογοητευτείς, κι όταν δοκιμάζεις, κινδυνεύεις να αποτύχεις¨. Ναι, αλλά πρέπει να ρισκάρεις, γιατι ο μεγαλύτερος κίνδυνος στη ζωή είναι να μην ρισκάρεις τίποτε. Ο άνθρωπος που δεν ρισκάρει τίποτε, δεν κάνει τίποτε, δεν έχει τίποτε, δεν είναι τίποτε. Μπορεί να αποφεύγει τον πόνο και τη λύπη, όμως δεν μπορεί να μάθει και να νιώσει και να αλλάξει και να αναπτυχθεί και να αγαπήσει και να ζήσει. Δεμένος με τις βεβαιότητές του είναι ένας σκλάβος.Έχει παραιτηθεί από την ελευθερία του. Μόνο ο άνθρωπος που ρισκάρει είναι πραγματικά ελεύθερος!


Από το βιβλίο ''Να ζεις,να αγαπάς και να μαθαίνεις'' του Λεο Μπουσκάλια! ;)

"Όπου σε πάει η καρδιά" της Susanna Tamaro

"...Σ' ένα ινδικό βιβλίο διάβασα κάποτε ότι η μοίρα κατέχει όλη τη δύναμη, ενώ η προσπάθεια της θέλησης είναι μόνο μια επίφαση. Όταν το διάβασα, με κυρίευσε απέραντη γαλήνη. Αλλά την επόμενη κιόλας μέρα βρήκα γραμμένο, λίγες σελίδες πιο κάτω, ότι η μοίρα δεν είναι παρά το αποτέλεσμα των περασμένων πράξεων, ότι εμείς, με τα ίδια μας τα χέρια, πλάθουμε το πεπρωμένο μας. Έτσι, ξαναβρέθηκα στο σημείο εκκίνησης..."

"Η παιδική και η γεροντική ηλικία μοιάζουν. Και στις δύο περιπτώσεις, για διαφορετικούς λόγους, είμαστε μάλλον άοπλοι, δεν είμαστε ακόμα - ή δεν είμαστε πια - μέτοχοι στην ενεργό ζωή κι αυτό μας επιτρέπει να ζούμε με μια ευαισθησία χωρίς πρότυπα, ανοιχτή. Στη διάρκεια της εφηβείας αρχίζει να σχηματίζεται γύρω από το σώμα μια αόρατη πανοπλία. Σχηματίζεται στην εφηβεία κι εξακολουθεί να πυκνώνει σε όλη την ωριμότητά μας. Η διεργασία της ανάπτυξής θυμίζει λίγο εκείνη των μαργαριταριών: όσο πιο βαθιά είναι η πληγή, τόσο πιο δυνατή είναι η πανοπλία που αναπτύσσεται γύρω της. Ύστερα, όμως, όπως ένα ρούχο που το φοράμε πάρα πολύ καιρό, αρχίζει με το πέρασμα του χρόνου να φθείρεται στα σημεία της μεγαλύτερης τριβής, αφήνει να φαίνεται η ύφανση και ξαφνικά, σε μια απότομη κίνηση, σχίζεται. Στην αρχή δεν το αντιλαμβάνεσαι, είσαι σίγουρη πως η πανοπλία σε τυλίγει ακόμα ολόκληρη, ώσπου μια μέρα, αναπάντεχα, βρίσκεσαι να κλαις σαν παιδάκι για κάτι ασήμαντο, χωρίς να ξέρεις γιατί"


Από το βιβλίο "Όπου σε πάει η καρδιά" της Susanna Tamaro